Belki de en güzel günlerimizi geçirdik, yepyeni dostluklar edindik hayatımızın sonuna kadar sürecek. Hayaller kurduk ileriye dönük toz pembe. Yurt odalarını evimiz gibi sevdik. Komşuculuk oynadık, yemekler yapmaya çalıştık, bulaşıkları kim yıkayacak kavgaları, sakız çiğnerim çiğneyemezsin kavgaları daha neler neler. Sabahlara kadar güldük, karnımıza ağrılar girdi yataklardan yuvarlandık sonra korktuk kötü rüyalar görüp "bu gece seninle uyuyabilir miyim" dedik elimizde yastıklar karanlıkta korkmuş gözlerle. Doğumgünlerimizde annelerimizi özledik, tam ağlayacakken baktık ki bir aile de burada olmuşuz. Biz bunca zaman gerçekten buradan "kurtulmak" mı istedik?
