Üniversite yıllarında bizim için vazgeçilmez bir kahvaltı ve balık mekanı daha doğrusu köyü olan Garipçe'ye uzun aradan sonra gidelim dedik. Amaç tabi ki mükemmel bir kahvaltı yapmanın yanı sıra kafamızı dinlemek, kendimizi sessizliğe bırakmak, bir kaç güzel fotoğraf çekmekti. Hani meşhur bir hayal vardır herkesin resmedebildiği; sahilde bir gölgeliğe kurulmuş hamak, kafanızda renkli kocaman bir şapka, çıplak ayak yatar kitap okursunuz ya da sadece dalar gidersiniz. O huzur burada var işte. Sarıyer’de trafik de olmadığını da görünce değmeyin keyfime. Çünkü oradan çıkmak bir saatten önce mümkün olmaz belli gün ve saatlerde. Uzun ince yol boyunca ilerledikçe içim huzur doldu. Şu son bir kaç aydır köprü trafiğiydi, sahil yoğunluğuydu darken kafam kazan gibi oldu. Bir dahaki hafta da pikniğe gelmenin hayallerine dalarak Garipçe sapağına ulaştığımızda ileride bir araç yığınıyla karşılaştık. Ne olduğunu anlayamadan sağlı sollu her yere park etmiş arabalar, motorlar, yürüyen insanlar. İstif gibi. Belediye otobüsü bile gelir olmuş bizim sessiz sakin ıssız garip köye. Şaka gibi.
Zor bela arabayı park edecek bir yer bulduk köyün dışlarına doğru. Indik arabadan ağızlarımız beş karış açık halde sahile doğru yürümeye başladık. Anlamadığım insanlar ne zaman duydular buranın varlığını? Burada bu kadar insanın oturabileceği, sığabileceği kadar yer yok ki. Ne restoran ne de café? Hepi topu iki tane yer var. Sağdaki café’de kendimize yer bulmaya çalıştık. Ne mümkün. Çoluk çocuk, torun torba, arkadaş herkes toplaşıp gelmiş. Çocuklar çığlık çığlığa kayıklara binmiş, yüzeni mi istersin, şakalaşanı mı. Kimi ararsan orda. Ne oldu Bebek, Yeniköy, Fenerbahçe, Ortaköy’e falan anlamadım ki.
İlk önceleri bu kadar güzel bir sahil köyünün bu kadar sessiz sakin kesfedilmemiş olmasına şaşırırdık şimdi ise o kadar alışmışız ki 5 yıldır buranın sessizliğine, kalabalık hali bir garip geldi. Öğrencilik hayatımızın hamburger, patates ve durum üçgeni arasında sıkışmışken keşfettik burayı. Annelerimizin hazırladığı sofralara, eksiksiz kahvaltılara koşa koşa geldiğimiz o ince uzun ışıksız yollar şimdi çocukların birbirini ıslatığ şakalaştığı bir mesire alanı olmuş. Varsın olsun. Siz de eğlenin gözümüz yok aman diyim Adalar’a benzetmeyin buraları. Biz buluruz kendimize sakin bir yer daha elbet. Siz oraları da kirletene kadar.
Biraz üzüldüm açıkçası buranın insansız sessiz sakin hali çok güzeldi. Oyuncağım elimden alınmış gibi dudağımı sarkıtmış orta karar bir masaya da çoktan kurulmuştum. Siparişleri verdik bekliyoruz. Telaşlıyım çünkü köyün sessizliği gibi yemeklerin de değişmiş olmasından çok korkuyorum. Peynir çeşitleri, salatalık, domates geldi önden. Mis. Mıhlama, sucuklu yumurta heyecanla bekleniyor. Vee geldiler işte. Mıhlama eski şahaneliğinden bir şey kaybetmemiş. Sündükçe sünüyor. Sucuklu yumurta en az mıhlama kadar muhteşem. Sucuklar köy sucuğu, yumurtalar yavan değil. Keyfim az da olsa yerine geldi. Uzun uzadıya yaptık kahvaltımızı sündüre sündüre. Ayaklarım kumun içinde sağım solum insane dolu ama kafamı azcık oynatsam deniz dibimde. Sandalyemi azıcık kaydırsam ayaklarım denizin içinde. Biraz kıskanmıyor değilim sadece bizim bildiğimiz zamanları. 3 saatlik kahvaltı seansından sonar etrafı gezinmeye başlayalım dedik. Etraf dediysem aklınıza öyle çok büyük bir yer gelmesin. Minicik bir köy burası. Bir sol tarafı var bir de sağ tarafı. Sağ taraf alabildiğine yeşillik, üç beş ev dışında bir şey de yok zaten. Solda ise minik bir kale var. Tabii köy bu kadar kalabalıklaşınca kalenin içindeki çöp artışı da doğru orantılı olmuş. Kalenin arkasındaki minik tepeciği aştıktan sonar sollu sağlı evler çıkıyor karşınıza. Çirkin bir mahalle aslında ama o kadar samimi ki, balkonlarda salınan rengarenk tertemiz çamaşırların içine rüzgar dolunca çıkan görüntüyü oturup izlemek bile güzel. Köylüler hiç değişmemiş mesela. Hallerinden memnun gibiler. Köyün kahvesinde erkekler oyun oynuyorlar, orası da değişmemiş. Belediye ya da başka birileri oraya el atmamış henüz. Yavru kediler dar duvar aralıklarından meraklı meraklı bakınıyorlar. Sakinliğe alıştıktan sonar bu kadar kalabalık onları da şaşkına çevirmiş olsa gerek korkup kaçmak yerine dikti gözlerini dik dik baktı gözlerini ayırmadan.Işte böyle garip bir yer Garipçe. Şimdilik iyi hala güzel, en azından deniz hala kirlenmemiş. Çocuklar kayıklarla gezinirlerken suyun dibini görebilmek hala mümkün. Umarım daha fazla kişi tarafından keşfedilmez bu minik koy köyü. Sessizliğinden eser kalmasa da en azından temiz kalmayı başarabilir. Duydunuz mu? Gitmeyin Garipçe’ye. Evet kıskandım, paylaşmak istemiyorum kimseyle.
